Home

Ik ben 24 jaar oud en ben herstellende van een depressie, een zogenaamde stemmingsstoornis. Jarenlang stond ik elke dag op met de gedachte dat ik doodongelukkig was. Ik wou niet meer leven, omdat niets in de wereld me nog blij maakte. Ik dacht dat iedereen in de wereld zich zo voelde. Hoe ouder ik werd, hoe meer ik besefte dat dit niet klopte. Ik durfde er niet met mijn ouders over te praten, want zij zeiden altijd dat je uw geluk zelf moet maken en dat depressie niet bestaat.

Ik wist niet hoe ik aan hen moest vertellen dat ik eigenlijk niet meer wou leven, want ze zouden het niet begrijpen. Achter hun rug ging ik stiekem naar het JAC en werd daarna doorgestuurd naar een psychologe. Niemand uit mijn omgeving wist dat ik het zo moeilijk had, want elke dag zette ik een blij masker op. Maar na een tijdje lukte dit niet meer en bleef ik soms dagenlang huilend in bed liggen.

Uiteindelijk kon ik het niet langer meer aan en ondernam ik een zelfmoordpoging. Sinds de dag dat ik in het ziekenhuis terechtkwam, probeer ik er zoveel mogelijk eerlijk over te praten en het niet meer te verzwijgen. Ik besefte dat het alleen maar erger wordt als je het het allemaal alleen moet dragen.

Ondertussen gaat het beter met me, maar het blijft moeilijk om te leven met een psychische stoornis, omdat er altijd mensen zijn die het niet aanvaarden of geloven. Depressie wordt nog al te vaak gezien als ‘aandacht zoeken’. Mensen met kanker moeten niet bewijzen dat ze ziek zijn, want je kan het meestal lichamelijk zien. Mensen met een psychische stoornis moeten dit vaak wel doen, net omdat je het niet kan zien.

Mocht iedereen psychische stoornissen zien als een ziekte net zoals bijvoorbeeld kanker, dan zou het al veel gemakkelijker zijn. Het is al moeilijk genoeg om het zelf te accepteren dat je psychisch ziek bent, laat staan dat je andere mensen dan nog moet overtuigen ook.

Elke dag is nog steeds een gevecht. Het is alsof er een monster over mijn schouder meekijkt die me op het meest onverwachte moment terug de afgrond kan induwen. Er zal altijd een risico zijn dat ik terug herval, en ik terug medicatie zal moeten nemen. Gelukkig heb ik een aantal mensen om me heen die mij steunen en begrip hebben. Zonder hen zou ik het niet zien zitten om dag in dag uit te blijven vechten tegen dat verschrikkelijke monster.

Alle vragen rond depressie op een rij
  • Wix Facebook page
een realisatie van ZITDAZO